από Naxiοn > 21 Μάιος 2009, 16:44
Προσωπικά η ιστορία με τον εν λόγω σύλλογο και το παρασκήνιο της εν λόγω διοργάνωσης μ' έσπρωξε στο να παρακολουθώ ως βάρβαρος τα πάντα εκ του μακρόθεν από την εποχή εκείνη. Βασικά δεν έχω καμιά όρεξη να ανεβάσω σεντόνι, αν και σήκωνε κατωσέντονα - πανωσέντονα - μαξιλαροθήκες κι όλη την προίκα του λωλού παιδιού η παράλογη αυτή ιστορία... Μένω στα όσα γράφτηκαν από πλευράς του Νίκου, θα τον επιπλήξω ελαφρώς που τελικά όσο ξυλοκόπος κι αν φαντάζει, ένας αθεράπευτα ρομαντικός είναι (και αναφέρομαι στην υπόθεση με την παρέμβαση την εποχή εκείνη του καθ' όλα σεβαστού Τρύφωνα, αγαπητέ Νίκο, και την βεβαιότητα που έτρεφες ότι θα παρέμβει καταλυτικά στο περίεργο παρασκήνιο όσο κι αν περί του αντιθέτου φώναζα η Κασσάνδρα)...
Δυστυχώς την ίδια βεβαιότητα ότι θα παρέμβει ο εμπνευστής - ιδρυτής των Προμηθείων και στη νυν φάση είδα και στο παρόν νήμα... Λυπάμαι που θα πω ότι έκπληξη θα μου προκαλούσε μια θετική παρέμβαση-έκβαση. Τα ...καλλιστεία που προτάθηκαν πάντως αξίζουν ένα ελαφρύ μειδίαμα και συγχαρητήρια στο ΥΣΕΕ για την απάντηση αν και την προτιμούσα ελαφρώς πιο λιτή... Μια τελεία μετά παύλας θα αρκούσε ως απάντηση...
Στην όλη ίστορία των Προμηθείων πλην των τελευταίων ετών, έχω αφιερώσει αρκετή φαιά ουσία με τον τρόπο που προσωπικά μπορούσα και την κλαίω... Διότι δε νιώθεις και ιδιαίτερα όμορφα βλέποντας πια αυτό το πραγματικά άχαρο σκηνικό να ξεδιπλώνεται κάθε χρόνο ίδια εποχή... Με έχθρες, ίντριγκες, τρικλοποδιές και τα συναφή - προνηπιακού επιπέδου - τεχνάσματα κάποιων που την ενότητα τη βλέπουν υπό το πρίσμα και την οπτική γωνία μιας βαριοπούλας...
Τα "Προμήθεια" εδώ και πάρα πολύ καιρό αποτέλεσαν πόλο έλξης όλων όσων ενδιαφερόταν για το όνειρο μιας έννοιας που πλέον έχει καταντήσει ανέκδοτο... επανελληνισμός...
Δυστυχώς η όποια επιτυχία του θεσμού, οδήγησε στο να πλησιάσουν τον χώρο (για χ δικούς τους προσωπικούς λόγους) και άνθρωποι που στον όρο επανελληνισμός αντιλαμβάνονται το μεγιστοτεράστιο "πατάω με χαρά το ένα πόδι αριστερά, το άλλο δεξιά ώστε να τον ενώσω"...
Φευ, τα ...απαυτά στην άλογη αυτή ένωση κρέμονται και κουδουνίζουν στο κενό...
Δεν το συνεχίζω καθώς μόνο θλίψη αισθάνομαι στη θύμηση των όσων γίναμε μάρτυρες κάποιοι εξ ημών... Η άγνοια είναι ευτυχία και σπονδή στους ευτυχισμένους που αγνοούν τα παρασκήνια...
Εν κατακλείδι, αφού συμφωνήσω με τον Κώστα εδώ παρά πάνω, αφού συγχαρώ όσους κράτησαν και κρατούν Θερμοπύλες, μια κουβέντα μόνο για όσους "μήδισαν" ηθελημένα ή άθελά τους...
Τόσα πολλά μας χώριζαν εντέλει........?
Πολλοί μεν ναρθηκοφόροι, παύροι δε τε βάκχοι... κρίμα που δε δόθηκε η πρέπουσα σημασία σ' αυτό... κρίμα...
Την αγάπη μου
Naxion